De kracht van wat?

Verandering. Daar staat N-VA blijkbaar voor op lokaal vlak.

Ook in Beersel neemt N-VA deze nationale slogan over. Blijkbaar weet N-VA nationaal dus wat er in Beersel moet veranderen. Ik weet echter niet wat ze er mee bedoelen.

Ze willen een alternatief zijn voor de huidige burgemeester en zelf de burgemeester leveren. Stoer. Maar wat gaat die burgemeester doen? Ik weet het niet.

N-VA wil het blijkbaar anders dan de afgelopen 6 jaar. Vreemd vind ik dat. Zes jaar geleden zat N-VA mee aan de tekentafel van een bestuursakkoord van de huidige meerderheid CD&V-N-VA en SP.A-Groen. Naar mijn weten staat er in dat bestuursakkoord niets van wat N-VA wou, kwamen zij nooit met eisen of voorstellen.
Zes jaar lang hebben we dat bestuursakkoord uitgevoerd, waarin wij als Groen echt veel accenten hebben kunnen leggen. De gemeente voerde eindelijk een zuinig beleid: schulden werden afgebouwd, er werden geen risico’s genomen met het geld van de belastingbetaler zoals in andere gemeenten, maar we kozen voor duurzame beleggingen. We gaven kansen aan wijken om lokale feesten te organiseren. We versterkten de werking van het OCMW om beter de verborgen armoede in Beersel te kunnen opsporen en aanpakken. We hebben ingezet in op groene energie door het windmolenproject dat binnenkort een feit zal zijn, alle kansen te geven. We kiezen voor het beschermen en versterken van onze groene ruimte door het landinrichtingsproject.

Duidelijke keuzes die wij als Groen wilden maken. 6 jaar geleden al stonden ze in ons verkiezingsprogramma. Nu doen we deze oefening opnieuw. Vernieuwende, verfrissende ideeën brengen die werken. Ideeën die betaalbaar wonen echt kunnen realiseren, in plaats van holle slogans.  Ideeën die kansen geven aan burgers om zelf initiatieven te nemen. Ideeën die jongeren de ruimte geven om echt jong te zijn.

Die mis ik bij N-VA Beersel. Ze deden een bevraging waarmee ze enkele zaken aan stippen waar burgers niet tevreden mee zijn. Ik dacht dat het de rol was van politiek om oplossingen aan te bieden, in de plaats van problemen aan te kaarten.

N-VA in Beersel maakt duidelijk dat ze het niet kan, mee besturen. Sinds de laatste gemeenteraad kiest N-VA voor het makkelijke electorale gewin door platte oppositietaal over te nemen, in plaats van het beleid mee positief te sturen.

Ik wacht op visie, beste Ben Weyts. De Beerselaar heeft geen nood aan een nationale politicus die hier na zijn uren voor burgemeester komt spelen. De Beerselaar heeft geen nood aan holle slogans, wel aan echt beleid.

Ik wacht…

Armoedebeleid: doorbreek de hypocrisie

Wij, raadsleden van Groen!, trekken aan de alarmbel. Omdat de armoede nog nooit zo sterk is toegenomen als de voorbije twee jaar. Omdat we dagelijks ervaren hoe we als lokale OCMW’s op grenzen stuiten. Omdat we lokaal onmogelijk de gevolgen van een te zwak federaal en Vlaams armoedebeleid kunnen opvangen, laat staan rechttrekken.

Officieel is 2010 het Europees jaar ter bestrijding van de armoede. Samen met het Belgisch voorzitterschap van de EU leidt dat tot een zelden geziene opvolging van armoedeconferenties. Met de campagne ‘Samen tegen armoede. Ook Ik’ worden symbolisch middelen vrijgemaakt voor sensibiliserende acties. Maar daarmee kunnen we bezwaarlijk van een écht beleid spreken om de groeiende armoede aan te pakken. Armoede bestrijden is meer dan armoede beheren. Terwijl onze regeringen doen alsof ze iets doen, groeit in de echte wereld de armoede dag na dag.
Durven we als een van de rijkste landen in de spiegel kijken? Niet enkele, maar alle armoede-indicatoren staan op rood. Ruim 15% van de Belgische bevolking leeft in armoede. Dit jaar overschrijden we de kaap van de 100.000 mensen met leefloon en/of activeringstraject bij een OCMW voor het eerst: een verdubbeling tegenover 1990, en een kwart meer mensen dan in 2003.
Meer mensen dan ooit moeten aanschuiven voor een voedselpakket. In 2003 is de grens van 100.000 mensen overschreden, in 2009 ging het al om 114.900 mensen. Steeds meer kinderen worden in armoede geboren. In 2003 ging het volgens Kind en Gezin nog om 3.388 kinderen, in 2009 reeds om 5.424 kinderen, of al meer dan 8% van alle geboortes. En vorige week raakte nog bekend dat maar liefst een kwart van de Vlamingen met een handicap in armoede leeft.
Het aantal Belgen dat zijn kredieten niet op tijd kon terugbetalen, steeg in september 2010 tot 362.951, een nieuw record. En de groeiende energie-armoede zien we week na week op de Lokale Adviescommissies van onze OCMW’s. De bankencrisis van 2008 versnelde de groei van armoede, maar niet de beleidsaandacht.

De toenemende dualisering en verarming is echter al langer bezig. Bovendien verandert het profiel van mensen in armoede: in de steden als Brussel en Antwerpen dreigt een nieuwe etnische onderklasse te ontstaan met onaanvaardbaar hoge armoedecijfers. De federale asiel- en opvangcrisis en aanslepende regularisatie zorgen voor bijkomende druk, vooral in de grote steden.
OCMW’s proberen lokaal de gevolgen van die dualisering op te vangen maar kunnen die stroom onmogelijk keren. Daarvoor is een sterker beleid nodig, zowel Vlaams als federaal. Waardig werk is de beste remedie tegen armoede. Maar wie om welke reden dan ook (nog) geen werk heeft, moet kunnen rekenen op een behoorlijk inkomen. Het leefloon is vandaag te hoog om te sterven, maar te laag om menswaardig te leven. Dat weten mensen in armoede en onze maatschappelijk werkers maar al te goed. Het leefloon van 740 euro per maand ligt zelfs lager dan de Europese armoederisicodrempel van 899 euro. Recent onderzoek rond budgetstandaarden leert dat wat mensen minimaal nodig hebben om menswaardig te leven, voor de meeste gezinstypes zelfs hoger ligt dan die Europese armoedegrens. Toch houden we, ook als EU-voorzitter in het Europees jaar ter bestrijding van armoede, het Belgische leefloon nog steeds onder die armoedegrens. Kan een volgende regering die schande eindelijk wegwerken en alle minimumuitkeringen optrekken tot aan die armoedegrens? Groen! dient hiervoor alvast haar wetsvoorstel opnieuw in. Volgens het Rekenhof bedraagt de totale kostprijs 1,25 miljard. Dat is een fractie van wat voor de bankcrisis is uitgetrokken of wat we aan inkomsten missen door fiscale fraude.

Bovendien komt de federale overheid maar voor 50 à 65 procent tussen in het leefloon. Armere gemeenten en steden worden zo financieel gewurgd. Om alle OCMW’s toe te laten een inclusief armoedebeleid te voeren, moet de federale tussenkomst verhogen. Ook daartoe dient Groen! een wetsvoorstel in.

Verder moet de federale regering eindelijk een einde maken aan de asielcrisis en het capaciteitstekort bij Fedasil dat zij nu afwentelen op de steden. Dit federale non-beleid produceert en bestendigt nu armoede, in plaats van ze te bestrijden.

Ook Vlaanderen mag inzake armoedebestrijding eindelijk écht in actie komen, niet met plannen maar met budgetten en concrete maatregelen. Om de stijgende prijzen op de huurmarkt aan te pakken, is er nood aan een socialer woonbeleid met extra initiatieven in de sociale huisvesting en bij sociale verhuurkantoren. Vlaanderen pleit voor een aanpak van kinderarmoede, maar ondertussen groeit de ongekwalificeerde uitstroom in het onderwijs, zeker in de steden. De wachtlijsten in de jeugdhulpverlening, de geestelijke gezondheidszorg en de drughulpverlening zijn onaanvaardbaar net zoals die in de schuldhulpverlening. En noodkredieten voor aardgasbudgetmeters zijn een goede noodoplossing, maar OCMW’s hebben meer middelen nodig om energie-armoede structureel aan te pakken.

Europese jaren tegen armoede en ‘Ook ik’-campagnes zijn misschien sympathiek maar tegelijk ook hypocriet als de armoede ondertussen zichtbaar stijgt en het beleid daarop amper reageert. Als er nood is aan responsabilisering, dan zeker voor de bestrijding van armoede op alle beleidsniveaus. Laat de werelddag van verzet tegen extreme armoede op 17 oktober meer dan ooit een wake-up-call zijn.

Wouter De Vriendt (kamerlid Groen!), Dirk Geldof (OCMW-raadslid Antwerpen)

Mee ondertekend door:
Chris Vermeulen, OCMW-Voorzitter Zwijndrecht
Ferry Van Dyck, OCMW-fractieleider Zwijndrecht
Guy Deklerck, OCMW-raadslid Jabbeke
Marleen Bovijn, OCMW-raadslid Meise
Bert Vanoost, OCMW-raadslid en lid vast bureau Tervuren.
Francine De Prins, OCMW-raadslid te Vilvoorde
Emery Frijters, OCMW-raadslid Zoersel
Noël Cromphout, OCMW-raadslid Lede, Welzijnsschakels Lede
Bart Hermans, OCMW-raadslid Oud-Turnhout
Luc L.I. Apers, OCMW-raadslid Boom
Jan Mattheeussen, OCMW-raadslid Mortsel
Peter Van Wonterghem, OCMW-raadslid te Knesselare
Wouter Decoodt, OCMW-raadslid Oudenaarde
Louis Debruyne, OCMW-raadslid Leuven
Jaklien Tant, OCMW-raadslid Beernem
Ferry Van Dyck, OCMW-fractieleider Zwijndrecht
Maarten Motté, OCMW-raadslid Beersel
Heidi Schuddinck, OCMW-raadslid Zottegem
Els Geeraert, OCMW-raadslid Heuvelland
Jo Cuyvers, OCMW-raadslid Zwalm
Mia Brumagne, OCMW-raadslid Kortenberg
Stefaan Standaert, OCMW-raadslid Maldegem
Liliane Verbeke, OCMW-raadslid Sint-Niklaas
Dirk Holemans, OCMW-raadslid Gent
Elke Decruynaere, Fractievoorzitter Groen! gemeenteraad Gent
Sis Luyckx, OCMW-raadslid Alken
Maarten Vergauwen, OCMW-raadslid Edegem
Luc Robijns, OCMW-raadslid Huldenberg
Lieven Ral, OCMW-raadslid Kortenberg
Annemie Vervoort, OCMW-raadslid Nijlen
Danny Grillet, OCMW-raadslid Boechout
Leen Callens, OCMW raadslid groen! Ranst
Dirk Grauwels en Arnout Van Reusel, OCMW-raadsleden Hasselt
Greet Claessens
Dimitri Van Pelt
Leen Callens, OCMW raadslid Groen! Ranst

(Alle mede-ondertekenaars zijn Groen!-raadsleden)

De toekomst wil vooruit!

We staan voor belangrijke verkiezingen. De komende Vlaamse regering zal dringende en belangrijke keuzes moeten maken.

Gaan we voor meer megalomane betonprojecten zoals meer bedrijventerreinen en een uitbreiding van de Ring in de groene rand rond Brussel zoals de Vlaamse regering wil of kiezen we voor duurzame investeringen in groene mobiliteit en groene energie?

Lossen we de crisis op met oude projecten uit het verleden zoals de traditionele partijen willen of kiezen we voor een groene economie die echt jobs oplevert?

Verpakken we ons beleid met een groen sausje of zoeken we echt oplossingen voor de klimaatcrisis?

Blijven we rondhollen in onze samenleving waar stress de bovenhand haalt, of kiezen we voor de kwaliteit van het leven?

Dat zijn voor Groen! de speerpunten van deze verkiezingen.

Groen! ziet de crisis als een historische kans om de zaken helemaal anders aan te pakken en om op grote schaal nieuwe jobs te creëren, om ons milieu schoner te maken en meer ontspannen te gaan leven. We moeten het roer drastisch durven om te gooien. We hoeven dus niet bang te zijn voor de Groene Big Bang.

In deze tijd van crisissen, sociale, economische en ecologische, hebben mensen nood aan positieve verhalen. Groenen zijn geen doemdenkers. Wij geloven dat de uitdagingen waar we vandaag voor staan een kans zijn om de wereld radicaal om te draaien. Die uitdagingen zijn opportuniteiten om in te zien wat beter kan en anders moet.

Een Green New Deal, zoals alle Europese Groene partijen voorstellen is het middel om uit die drie crisissen te geraken. Door in te zetten op isolatie kunnen we de energiefactuur van de mensen laten dalen, jobs creëren en het energieverbruik doen dalen. In plaats van de automobielindustrie gewoon geld toe te stoppen, kunnen we hen aanmoedigen te kiezen voor groene innovatie. Daardoor komen er meer investeringen in onderzoek en ontwikkeling, krijgen we meer jobs en groenere wagens. Stel ook voorwaarden op aan de banken in plaats van zomaar geld te lenen, waarbij het voordeel zit voor de aandeelhouders en het risico bij de belastingbetaler.
Als we een groene economie willen is het nu of nooit! Andere Europese landen zijn reeds op de groene trein gesprongen en ook de Amerikaanse economie gaat nu de ecologische toer op. De knowhow is aanwezig, nu nog het inzicht en de ambitie om mee te spelen op wereldniveau.
Of simpel gesteld: gaan we straks windmolentechnologie exporteren, of blijft het bij importeren?

Laat ons afstappen van Kris Peeters’ plan om van België een logistiek doorvoerland te maken. Topeconomen zeggen duidelijk dat dit geen economische meerwaarde creeert en dus de economie van gisteren is. Kies voor minder beton, minder fijn stof, minder lawaai, minder files, minder afval, … Kies voor de economie van de toekomst en ga voor meer open ruimte, meer levenskwaliteit, meer kwalitatieve en duurzame jobs.

We moeten onze samenleving anders gaan organiseren. Een beter evenwicht tussen werk en gezin en een economie die rekening houdt met mens en milieu.

We willen een samenleving die goed is voor iedereen , niet enkel voor wie de juiste papieren bezit, voor wie een job heeft, voor wie Fortis-aandelen heeft, maar voor iedereen, zonder onderscheid.
We willen aandacht voor kwaliteit van leven. We willen de stress aanpakken die niet alleen onze kwaliteit van leven en gezondheid aantast, maar ook die van onze kinderen. Werk en gezin moeten beter te combineren vallen. Zorgbehoevenden moeten geholpen worden.
We zetten massaal in op een groene economie. Een economie die niet alleen het milieu respecteert, maar die ook duizenden jobs oplevert en zo onze economie opnieuw schoon doet draaien.

Daarom geef ik mijn stem op 7 juni vol overtuiging aan Groen!
Maar om Vlaanderen en Europa eindelijk in het verhaal van de toekomst te sturen, hebben we ook jouw steun nodig. Als jij op 7 juni ook voor de toekomst kiest, kunnen we een Groene Big Bang waarmaken. Dat is nodig, want de toekomst wil vooruit: we kunnen niet blijven stilstaan.

Stem op Groen! als je gelooft in een schonere toekomst voor jezelf, je kinderen en kleinkinderen en als je wil dat die groene economie er effectief komt!
Want hoe groen andere partijen ook beweren te zijn, als puntje bij paaltje komt, durven ze niet voluit te kiezen voor de ecologische oplossing.

Ik sta op de Vlaams-Brabantse Groen!e lijst voor de Vlaamse verkiezingen omdat ik als jongere volop mee het progressieve groene verhaal wil ondersteunen. Ik geloof volop in onze lijsttrekker Hermes Sanctorum en wil hem dan ook een flink duwtje in de rug geven.

Maarten Motté
3e opvolger Groen! Vlaams Brabant

Er zit niet meer in het liberalisme

Dinsdag zat ik rond de tafel met Guy Verhofstadt. Een geweldige ervaring. De beelden van Verhofstadt die door een kritische groep politieke wetenschappers wordt ondervraagd zie je op 4 juni in het 19u- en laatavondnieuws van VTM.
Verhofstadt kwam er zijn ambitieuze Europese plannen uit de doeken doen. Verhofstadt wil met de opbrengst van Euro-obligaties investeringen doen om de economie terug op gang te trekken.
Wat voor investeringen hij precies wilt doen, is iets wat hij zelf niet echt aanhaalt. Pas wanneer ik hem vraag hoe hij dat precies wil invullen begint hij over groene investeringen, vooral in hernieuwbare energie, dat in de vorm van een coöperatief systeem waarin verbruikers ook producenten worden. Maar zoals we weten wil Open VLD ook investeren in meer wegen, meer logistiek, meer bedrijventerreinen. Zo is de Open VLD een van de voortrekkers van de verbreding van de Ring en de Lange Wapper-brug.
Verschillende top-economen, zoals bijvoorbeeld Geert Noels, geven Groen! gelijk wanneer we zeggen dat logistiek de economie van het verleden is. Het creëert weinig meerwaarde voor de economie, weinig nieuwe jobs, maar wel veel overlast en files, wat terug schadelijk is voor de economie. Willen we investeringen doen, dan doen we dat het best in de economie van de toekomst. Dan kiezen we best voor innovatieve industrieën, die ons leven duurzamer maken, zoals duurzame en milieuvriendelijke wagens, supergeïsoleerde woningen, hernieuwbare energie, …

Wat vooral opvalt is dat Verhofstadts plannen niet gemaakt zijn voor een parlementslid. Met zijn boek stelt hij zich kandidaat voor het voorzitterschap van de Commissie, of binnenkort misschien het presidentschap van de EU, al wil hij dat zeker niet gezegd hebben. Misschien is het zelfs terug een sollicitatie om premier te kunnen worden?
We kunnen dan ook betwijfelen of Guy Verhofstadt in het parlement meer zal uitblinken dan zijn collega oud-premier Jean-Luc Dehaene, die een van de slechtste Europarlementsleden wordt genoemd.

Opvallend was Verhofstadts schuldbekentenis. Hij heeft naar eigen zeggen vroeger inderdaad te veel geijverd voor een onbegrensde vrije markt zonder overheidsoptreden. Hij erkent ondertussen gelukkig dat een economie zichzelf niet in hand kan houden maar duidelijke spelregels nodig heeft. Maar die spijt komt te laat. Deze crisis toont duidelijk de gebreken aan van jaren liberaal beleid van deregulering en privatiseringen. Deze crisis toont het falen aan van het liberalisme. Moet een liberaal ons dan terug uit die crisis helpen?

Groen! stelt al jaren dat er grenzen zijn aan wat de planeet en de maatschappij aankan. Die grenzen moeten dan ook duidelijk getrokken worden rondom de economie. Er is niets mis met winst maken, maar dat mag niet ten koste gaan van de natuur, buurtbewoners en de werknemers. Daarom pleiten wij voor een economie op mensenmaat.

Kiezen we voor de oplossingen van vroeger of kijken we vooruit?

Wij zijn de groene economie