Iets in mij zegt dat er een kleine scheeftrekking is.

Wanneer bedrijven ontevreden zijn met de politiek in een land, dreigen ze te verhuizen. Iedereen vindt dat dan jammer. De politiek plooit.

Wanneer arbeiders ontevreden zijn met de politiek in een land, organiseren ze een betoging of een staking. Iedereen vindt dat kortzichtig en bekrompen. De politiek zet voort.

Iets in mij zegt dat er een kleine scheeftrekking is.

Uit studies van onder andere PVDA blijkt dat de grote topbedrijven weinig tot geen belastingen betalen. ExxonMobil
maakt tot 4 miljard euro winst per jaar, maar betaalt slechts zo’n 10.000 euro belastingen. Electrabel heeft een belastingstarief van zo’n 4,39%. BASF, Umicore, Sabam en Belgacom betalen zelfs zo goed als geen belastingen.

Maar blijkbaar is het not done om te vragen deze bedrijven een eerlijk belastingstarief aan te rekenen. Want wanneer hun belastingstarief zou stijgen, zouden deze bedrijven wel eens kunnen verhuizen en dat is slecht voor onze economie.

Als je op Wikipedia opzoekt wat economie betekent, krijg je dit: “Economie is een wetenschap die zich bezighoudt met de productie, consumptie en distributie van schaarse goederen en diensten.”
Economie heeft, op zich niets met het produceren van winst te maken. Het doel van de economie is behoeften vervullen. Met winst maken, vervul je inderdaad behoeften, toch die van een paar aandeelhouders.

Wij Belgen klagen steeds dat onze belastingen de hoogste zijn van de wereld. Kleine correctie: Onze belastingen op arbeid zijn de hoogste ter wereld. Maar België is evengoed een belastingsparadijs. We hebben maar weinig belastingen op vermogen. Grote bedrijven ontsnappen van allerlei belastingen, o.a. door de notionele intrestaftrek. België heeft in tegenstelling tot vele andere Europese landen weinig belastingen op vervuiling.

Nochtans, onze overheid zoekt geld. Wat doet ze dan? Ze scherpt de pensioenregeling aan. In plaats van mensen perspectief te geven en hen kansen te geven hun loopbaan zelf in te vullen en meer te spreiden, dmv van tijdskrediet zodat langer werken mogelijk wordt, maakt ze deeltijds werken minder aantrekkelijk, wordt tijdskrediet verminderd en kunnen we allemaal langer gaan werken. Aan de laagste pensioenen, waarmee we ook koploper zijn in Europa, verandert er evenmin iets.

Sommige regeringspartijen en N-VA overwegen om de index aan te passen, terwijl dat net de garantie van ieders koopkracht is.

Energiebesparende maatregelen nemen wordt niet langer aangemoedigd door de overheid. De kans om ons energieverbruik en ieders kosten die daaraan gelinkt zijn, te verlagen en de stap te zetten naar groene energie, wordt daardoor opnieuw gehypothekeerd.

Het is dus blijkbaar beter je bevolking uit te persen, dan een rechtvaardige bijdrage te vragen aan bedrijven.
Wanneer werknemers hiertegen op straat komen, zijn zij asociaal en spelen zij met de toekomst van onze welvaart.

Sta me toe dat cynisch te vinden.

Ik zeg niet dat er niet bespaard moet worden.
Maar dat dit puur eenzijdig gebeurt en dat heilige huisjes niet mogen sneuvelen vind ik typerend voor rechts.

Het kan nochtans anders.
Herteken de notionele intrestaftrek. Zorg dat vooral KMO’s deze kunnen gebruiken, zodat deze maatregel echt tewerkstelling oplevert. Zorg dat met deze intrestaftrek meerwaarde wordt gecreëerd omdat er geïnvesteerd wordt in onderzoek en ontwikkeling.

Verlaag de belasting op arbeid. Vraag wel een eerlijke bijdrage op basis van de vermogens van gezinnen en bedrijven.
Belast bedrijven niet langer omdat ze extra personeel aanwerven, wel om wat ze vervuilen.