Over crisissen, betogingen en besparingen, maar vooral over verontwaardiging.

Verbijsterd.
Ontzet.
Verontwaardigd. Meer dan ooit.

Hoe kon dit gebeuren?
Niet de economische crisis. (Met ons systeem van ongebreidelde groei en winstmaximalisatie was de vraag enkel wanneer dit systeem in elkaar zou storten.)
Wel hoe wij als samenleving daar op reageren, schokt me.

Het falen van een systeem wordt momenteel gebruikt om onze sociale verworvenheden onder druk te zetten.

Duitsland wordt steeds meer als gidsland bekeken. Een land dat inderdaad straffe cijfers kan voorleggen inzake begrotingsdiscipline en economische groei, maar ook een land waar het minimumuurloon 4 euro bedraagt. 1,4 miljoen Duitsers werken voltijds maar verdienen toch nog maar 900 euro per maand. 20% van de Duitsers heeft per maand minder middelen dan wat de Europese armoedegrens voorschrijft.

Is het dit voorbeeld dat we moeten volgen?
Waarom doen we het dan nog, gaan werken? Waarom hebben we dan een economie?
Wie heeft er dan baat bij, als het niet de gemiddelde bevolking is?

De economie loopt al langer de mens totaal voorbij. De mens telt enkel nog als werkkracht. En liefst als een goedkope.
Dat vind ik alvast een vreemd idee. Mij lijkt net dat we een economie nodig hebben die ten dienste staat van de mens. Een economie die ons enerzijds werk verschaft en anderzijds de nodige producten om in ons levensonderhoud te voorzien. Punt.

(En dan vind ik het niet erg als ik nu naïef en idealistisch klinkt)

Hier in België is de rechterzijde er in geslaagd het denkpatroon over de crisis totaal om te draaien. Als oplossing voor de crisis moet er bespaard worden. Profitariaat moet worden aangepakt, we moeten strenger zijn voor werklozen, iedereen moet langer gaan werken, jongeren hun wachtuitkering moet worden afgepakt,…
Ik wil niet ontkennen dat er op dit terrein structurele maatregelen nodig zijn, om onze sociale zekerheid aan te passen aan de noden en waarden van de 21e eeuw en die van de toekomst.

Nieuwe ontvangsten van de overheid zijn slecht vindt de rechterzijde. De overheid moet percé minder middelen hebben, om minder beleid te kunnen voeren en minder sociaal herverdelend te kunnen optreden? Is het dat?
Is een belasting op inkomsten uit vermogens te veel gevraagd? Is het niet logisch dat iemand die renteniert minstens evenveel belastingen betaald als iemand die werkt?

Is het onrechtvaardig een belasting te heffen op kerosine. Op benzine betaalt een mens veel taksen, maar met het vliegtuigreizen kan bijna gratis. Is dat normaal?

Is het te veel gevraagd om aan Electrabel een bijdrage te vragen aangezien zij nu al jarenlang extra winsten kunnen maken omdat ze de burger versneld de kerncentrales hebben laten afbetalen?

Is het links om te pleiten voor een taks op aandelentransacties die grote en snelle aankopen afremt om het gegok en gespeel dat onze beurzen zo instabiel maakt, tegen te gaan?

We maken onszelf blazen wijs.
Met enkel besparen los je het probleem niet op.

Het probleem zit dieper.
Maar dat mag niet gezegd worden.

Vakbonden mogen niet op straat komen. Arbeiders moeten werken i.p.v. op straat te hangen.
We moeten neerkijken op onze buur die niet werkt en jaloers zijn op alle sociale zekerheid die hij ontvangt. We moeten dat oneerlijk vinden.

We lopen onszelf voorbij en we merken het niet.

Voor één keer:
Gebruik momenten als deze om in te zien dat het anders moet. Laat deze crisis een opportuniteit zijn om te gaan voor een economie op mensenmaat.
Een economie die rekening houdt met wat mens én aarde aankunnen.
Een economie die niet groeit om te groeien, maar wat doet wat er van hem verwacht wordt.